Page 5 - 884620_RZN metodyka BB+ cz1_wrzesien_t2_29_01

Wrzesień, tydzień 2 Jesteśmy bezpieczni

II część dnia

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Moniki Sobkowiak Bezpieczeństwo.
• Słuchanie opowiadania. opowiadanie
Pani nauczycielka stanęła w drzwiach sali grupy Koty i ze strachem stwierdziła, że jej rozsądne
dotąd kotki zachowywały się dziś jak nierozważne kocurki!
– O, rety! Jaki tu hałas! – powiedziała, łapiąc się za głowę.
Zauważyła, że nie tylko jej przeszkadzała wrzawa. W kącie sali siedział Franek i, zatykając
rękami uszy, bezskutecznie próbował uwolnić się od krzyków kolegi. Pani podeszła do niego,
uścisnęła go i już miała zaproponować rozwiązanie problemu, gdy nagle usłyszała donośne
„Auć!” wykrzyczane przez Matyldę.
Matylda zaczęła donośnie płakać. Okazało się, że Filip, biegnąc, otworzył drzwi i uderzył ją
klamką prosto w skroń. Pani rozglądała się po sali, próbując odszukać Filipa w chmarze przed-
szkolaków.
– Filipie, stop! Zatrzymaj się! – zawołała przerażona, gdy zorientowała się, że na domiar złe-
go biega on z nożyczkami w ręce.
Filip zatrzymał się, a nauczycielka poprosiła o odłożenie nożyczek na miejsce. Gdy tylko
wzięła głębszy wdech przed rozmową z chłopcem, usłyszała donośny huk. Zobaczyła, że Ania,
huśtając się na krzesełku, spadła prosto na Alicję. Dziewczynki zrzucały winę jedna na drugą.
– To twoja wina! Huśtałaś się na krześle! – skarżyła się Alicja.
– To przez twój klocek, który wylądował pod moim krzesłem. Nie wywróciłabym się, gdybyś
bawiła się na dywanie, a nie na podłodze! – odcięła się Ania.
Nauczycielka była przerażona. Chaos sięgał zenitu. Dzieci krzyczały, kłóciły się, ale co gorsze
– zupełnie zapomniały o zasadach bezpieczeństwa, jakie obowiązują w przedszkolu. Płaczący
w kącie Franek, rosnący guz Matyldy, Filip biegający z nożyczkami i kłócące się Ania i Ala stano-
wiły wierzchołek góry lodowej trudności, z jakimi mierzyła się nauczycielka.
Gdy udało się opanować pierwszych zapominalskich, następni łamali zasady bezpieczeń-
stwa. Chaos zdawał się nie mieć końca. W sali robiło się coraz goręcej, co sprawiło, że pani
spojrzała w kierunku okna. Z przerażeniem stwierdziła, że jest otwarte. Co więcej – na parapet
wspinał się właśnie Jaś, zaciekawiony dźwiękami policyjnego radiowozu pędzącego ulicą.
– Jasiu, stop! Zatrzymaj się w tej chwili! – zawołała i ruszyła prędko w jego kierunku.
Biegła tak szybko, że nie zauważyła drewnianych klocków leżących na podłodze. Poślizgnę-
ła się na drewnianym walcu i z impetem upadła na podłogę. Przymknęła oczy z bólu, a gdy je
otworzyła stwierdziła:
– To tylko zły sen! Rety, co za szczęście! – westchnęła z ulgą.
Po przyjściu do przedszkola opowiedziała dzieciom senny koszmar, w którym dzieci zapo-
mniały o zasadach bezpieczeństwa. Przedszkolaki obiecały, że będą ich zawsze przestrzegać,
i od tamtej pory senny koszmar nie nawiedzał już pani nauczycielki.
• Rozmowa na temat opowiadania.
N. zadaje dzieciom pytania:
− Jakie zachowania zaobserwowała nauczycielka?
− Dlaczego nie wolno zachowywać się w ten sposób w przedszkolu?
− Jak wytłumaczysz dziecku, które biega z nożyczkami / stoi na parapecie / biega po sali, że
to jest niebezpieczne?
− Jak zakończyło się opowiadanie?
• Skarby z przedszkolnej sali – rozgrzewka twórcza.
Piłka.

38