Page 80 - 884620_RZN metodyka BB+ cz1

Wrzesień, tydzień 3 Moje umiejętności i talenty

Zajęcia 2. Słuchanie opowiadania Moniki Sobkowiak W krainie emocji.
• Słuchanie opowiadania.
W sekretnym miejscu, które nie zostało zaznaczone na żadnej mapie, znajduje się niesamowi-
ta kraina zwana Królestwem Emocji. Królestwem rządzi król Serce wraz z małżonką Empatią.
W królestwie spotkasz Radość, Złość, Strach, Smutek i wiele, wiele innych emocji. To miejsce,
w którym najważniejszą zasadą jest równowaga – wszystkie emocje są równie ważne i każda
z nich jest mile widziana w królestwie.
Pewnej nocy, gdy wszystkie emocje smacznie spały, nad królestwem zaczęły zbierać się ciem-
ne chmury. Kłębiły się na niebie jak stado czarnych owiec. Gęstniały, aż w końcu, o świcie, niebo
zostało pokryte płaszczem chmur czarnych i gęstych jak smoła. Nawet najmniejszy promień
słońca nie miał szans przedostać się do królestwa, dlatego zapadła w nim wielka ciemność.
To jednak nie koniec kłopotów! Wszyscy mieszkańcy krainy, poza parą królewską, zupełnie nie
pamiętali swoich imion. Ciemność nie pozwalała królowi i królowej rozpoznawać ich twarzy.
– Kim jesteś? – spytał król Serce osobę, z którą zderzył się w ciemnościach.
– Nie pamiętam swojego imienia! – zawołała emocja. – Rety, zupełnie nie mogę go sobie
przypomnieć… – dodała strapiona i zaniosła się głośnym płaczem.
Królowa Empatia uścisnęła ją i dodała pocieszająco:
– Strapiony głos, łzy płynące po policzku… Jestem pewna, że to… (dzieci próbują samo-
dzielnie udzielić odpowiedzi) Smutek!
Dziurka maleńka jak główka od szpilki pojawiła się na niebie, przepuszczając pierwszy pro-
mień słońca, który oświetlił twarz płaczącego mieszkańca królestwa. Królowa miała rację! To
był Smutek. Postanowiła więc wraz z królem odczarować pozostałe emocje, przypominając im
ich imiona.
– Czy ja słyszę tupanie i darcie kartki na strzępy? Wdech i wydech? Ktoś tu się próbuje uspo-
koić – to na pewno… (dzieci próbują samodzielnie udzielić odpowiedzi) Złość!
Kolejny promień słońca rozświetlił krainę, oświetlając czerwonego ze złości złośnika.
– Dobrze, że nie zniknęliśmy. Po prostu pozapominaliśmy imiona. Moglibyśmy zapomnieć,
jak się chodzi. Ha, ha! Ależ mamy szczęście! – podśpiewywał głos z oddali.
– Wszędzie rozpoznam twój wesoły śpiew. To na pewno… (dzieci próbują samodzielnie
udzielić odpowiedzi) Radość! – uśmiechnął się król. – Słyszę kogoś w kącie… – dodał.
– Ty także zapomniałeś swoje imię? – zapytała królowa Empatia, kładąc rękę na ramieniu
postaci zwiniętej w kłębek w kącie. – Rety, cały się trzęsie, biedak…
– Drżące ciało, głowa wtulona w ramiona, cichutki głosik, który ledwie słyszę. Ktoś tu się bar-
dzo przestraszył. A ja wiem kto! To… (dzieci próbują samodzielnie udzielić odpowiedzi) Strach!
Za każdym razem, gdy kolejna emocja przypominała sobie swoje imię, niebo się rozjaśniało.
Tego dnia król Serce i królowa Empatia po raz kolejny uświadomili sobie, jak ważna jest każ-
da z emocji. Szczęśliwi z powrotu wszystkich poddanych postanowili urządzić wielki bal. Od
tamtej pory czarne chmury już zawsze omijały Królestwo Emocji.
• Rozmowa na temat opowiadania.
N. zadaje dzieciom pytania:
− Jak nazywało się królestwo, w którym mieszkali król Serce i królowa Empatia?
− Kto oprócz rodziny królewskiej mieszkał w królestwie? 7
− Co wydarzyło się w Królestwie Emocji?
• Znam te emocje – praca z tablicą demonstracyjną.
Tablica demonstracyjna nr 7. RADOŚĆ SMUTEK STRACH ZŁOŚĆ
N. prezentuje dzieciom tablicę demonstracyjną. Omawia
z dziećmi przedstawione emocje i pyta, w jakich sytuacjach
ZAZDROŚĆ ZASKOCZENIE WSTYD WSTRĘT
78